Eskişehir’de 27 yıllık belediyecilik pratiğinin geldiği nokta: 111 konut.

Evet, yanlış okumadınız.
Yıllar sonra atılan temel, “en büyük kentsel dönüşüm hamlesi” olarak sunuluyor. Oysa daha düne kadar 25 konutluk projelerle gündeme gelen bir tablo vardı. Şimdi 111 konutla övünüyoruz.

Bir şehir düşünün…
On binlerce eski bina var.
Deprem gerçeği kapıda.
Ama biz hâlâ üç haneli rakamları “dev yatırım” diye konuşuyoruz.

Bu tabloyu nasıl alkışlayalım?

Fotoğrafa Girenler, Girmeyenler

Temel atma töreninde Ayşe Ünlüce ve Ahmet Ataç yan yana. Mesaj net: Uyum.

Ama Odunpazarı Belediye Başkanı Kazım Kurt yok.

Bu sadece bir “program çakışması” mı?
Yoksa Eskişehir’in sol siyasetinde artık herkesin bildiği ama kimsenin açık açık konuşmadığı fay hattı mı?

Aynı siyasi çizgideki belediyeler arasında bile ortak fotoğraf verilemiyorsa, ortak dönüşüm vizyonundan nasıl söz edeceğiz?

Belediyeye 6 Kat, Vatandaşa 4 Kat

Asıl mesele temel değil, plan.

İddialara göre Büyükşehir Belediyesi kendi dönüşüm yaptığı parsellerde imarı 6 kata çıkarıyor (Emsal 2.30).
Ama hemen yan sokakta vatandaşın binası hâlâ 4 kat sınırında.

Soruyorum:
Belediye yapınca güvenli, vatandaş yapınca riskli mi?

Bir mahallede iki ayrı imar anlayışı olur mu?
Bu şehirde “imar adaleti” diye bir kavram var mı?

Vatandaş 4 kat sınırı yüzünden müteahhit bulamıyor.
Belediye 6 katla fizibilite oluşturuyor.

Adalet terazisi burada kimin lehine çalışıyor?

8 Katlı Binayı 5 Kata Düşürürsen…

Daha vahimi var.

Şehirde mevcutta 8 katlı binanız var. Yeni imarda 5 kat izni çıkıyor.
Ne oluyor?
Hak sahipleri 3 kat kayıp yaşayacağı için dönüşüme yanaşmıyor.
Müteahhit zarar edeceği için projeye girmiyor.
Riskli yapı yerinde kalıyor.

Sonra kürsüden “kentsel dönüşüm” deniliyor.

Bu matematikle dönüşüm olmaz.
Bu modelle ancak yerinde sayılır.

Ve bu sorun yıllardır biliniyor.

Peki çözüm?
Yok.

Büyük Proje, Mıcırlı Sokak

Bir yanda tören, kürsü, alkış.
Diğer yanda Gök Sokak.

Çukurlara kalıcı asfalt yerine mıcır dökülüyor. İlk yağmurda dağılacağı bilinen geçici çözümlerle vatandaş oyalanıyor.

“Hayat Tepebaşı’nda” deniyor.
Ama hayat gerçekten o sokakta mı yaşanıyor, yoksa sloganlarda mı?

Eskişehir Neyi Kaybediyor?

Bu şehir yıllarca “vizyon belediyeciliği” ile anıldı.
Şimdi tartıştığımız şey şu:

• 111 konut başarı mı?

• Aynı mahallede farklı kat uygulaması adil mi?

• Belediyeler arası uyum gerçekten var mı?

• İmar planları dönüşümü hızlandırıyor mu, kilitliyor mu?

Sorular sert çünkü gerçek sert.

Kentsel dönüşüm fotoğraf vermekle olmaz.
İmar adaleti olmadan olmaz.
Hak kaybı sorununu çözmeden hiç olmaz.

Eskişehir artık temel atma töreni değil, sistem değişikliği görmek istiyor.

111 konutla övünmek kolay.
Binlerce binayı dönüştürecek cesareti göstermek zor.

Asıl mesele tam da bu.

Teyfik Nezen