ESTRAM’da ‘Adaletsiz Zam’ İsyanı: İşçi İşçiye, Emekçi Emekçiye Ezdirildi mi?

Eskişehir’in ulaşım yükünü sırtlayan ESTRAM bünyesinde yürütülen son toplu iş sözleşmesi süreci, "eşit işe eşit ücret" ilkesini zedeleyen ağır bir adaletsizlik iddiasıyla çalkalanıyor. Maaş skalası sistemiyle ayrılan kademelere rağmen, yüksek maaş alan gruba %20-25, düşük maaş alan gruba ise sadece %10-15 oranında zam yapıldığı iddiaları, belediye bünyesindeki işçiler arasında büyük bir kırılmaya yol açtı.

Demiryolu-İş Sendikası Sınıfta mı Kaldı? İşçiden ‘Maaş Oyunu’ Tepkisi

Maaş Skalası Var, Adalet Yok

ESTRAM çalışanlarından gelen bilgilere göre, kurum içindeki maaş dengesini koruması gereken "skala sistemi" son sözleşme sürecinde tamamen devre dışı bırakıldı. İddialara göre, halihazırda daha yüksek maaş alan üst gruba cömert zam oranları reva görülürken, geçim mücadelesi veren alt gruptaki işçiler tek haneli rakamlara hapsedilmek istendi. Bu durum, kurum içindeki çalışma barışını bozarken, işçiler arasında "Kendi işçisini kendi içinde birbirine ezdiren bir yönetim anlayışı" eleştirilerini de beraberinde getirdi.

Sendika Bu ‘Oyunun’ Neresinde?

İşçilerin hedefindeki bir diğer isim ise Demiryolu-İş Sendikası oldu. Emekçiler, haklarını savunması gereken sendikanın bu adaletsiz zam oranlarına ve skala dışı uygulamalara sessiz kalarak sürece alet olduğunu ileri sürüyor. 1 Mayıs İşçi Bayramı’nda meydanlarda verilen "emekçi dostu" mesajlarının ardından gelen bu uygulama, çalışanlar tarafından "samimiyet sınavında sınıfta kalındığının" bir göstergesi olarak yorumlanıyor. ESTRAM yönetiminin ve sendikanın, maaş grupları arasındaki bu uçurumu derinleştiren uygulamaya dair nasıl bir açıklama yapacağı merakla bekleniyor.

Eskişehir'de yerel yönetimin "akraba kayırmacılığı", "mobbing" ve belediye iştiraklerindeki liyakat krizleriyle kamuoyu vicdanını yaraladığı bir dönemde; ESTRAM’daki bu maaş adaletsizliği, krizin boyutlarını bir kez daha gözler önüne sermektedir. Belediyedeki "aile içi kadrolaşma" iddialarının yarattığı etik zafiyetin bir benzeri, şimdi de işçiler arasında "ayrımcılık" olarak karşımıza çıkmaktadır. Emekçinin alın terini meydanlarda siyasi şov malzemesi yapıp, masada kendi işçisini refah seviyesine göre gruplandırarak ezdirmek, Eskişehir halkının özlediği liyakatli ve adil yönetim anlayışıyla taban tabana zıttır. Yerel idaredeki bu derin güven bunalımının gölgesinde; bir yandan işçi haklarından bahsedip diğer yandan sendikalarla "iş birliği" içinde düşük maaşlıyı daha da yoksullaştıran bu sistem, şehrin sosyal dokusuna vurulan en büyük darbelerden biridir.